فیلم کوتاه داستانی کافه قبر

نویسنده٫ تهیه کنند و کارگردان: شهیار (مرتضی) کبیری

تقدیم به خبرنگاران شهید سانحه هواپیمایی آذر ۸۴ - پس از ۴ سال:

سهم من و تو از این دنیا، اتوبوس های فرسوده... فرسوده تر؛

تازه سمتِ آفتاب، آن هم صندلی آخر!

راننده در فکرِ غیرممکنِ تهیه ی لُقمه ای نان برای فرزند، برای همسر

شوفر، عجیبه! مثلِ همیشه ی زندگی اش در به در...

شما پیری، چرا ایستادی ؟! خواهشا بفرمائید بنشینید سرِ جای ارثیه پدری من، پدر!

بلیطت...

نشانه شخصیتت را دادی خواهر؟!

...

خبر ملاقات رئیس جم.هور با ره.بر

سقوط یک فروند هواپیما و کشته شدنِ فقط صد نفر!

خبرنگارها بوی کباب می دهند، ماهی های سوخته، جزغاله، البته که بدون سر...

و پیام پشت پیام تسلیتی دیگر؛

ربطش به من وتو؟

هیس... خفه... استغفرالله، الله اکبر!!!

و فردا به حتم

هواپیما ها دوباره بلند می شوند از من وتو هم پُر رو تر

همسر خبرنگار، اولویت کار، پُر کردن جای خالی پدر برای فرزندانِ دلبرِ دختر و پسر

پاک کردن اشتباه و ازدواج با مردی از خود گذشته تر!

پدرهای بزرگ با نوه ی یتیمشان بازی خواهند کرد

با شوق و اشتیاق هرچه تمام تر و

عکس پسر شهیدنشان را روی دیوار، بالای طاقچه -  با افتخار می کوبند -  فقط کمی بالاتر

و باز هم فردا به حتم

از امروز مثل گوسفند، قربانی ها بیشتر

من و تو هم از گوسفند که بیچاره تر...

باید رو به خدا بایستیم، دعا کنیم و باور، با دو عدد چشمِ تَر!

...

بازی، بازیِ قشنگی است و در این بازی

من خر، تو خر، ما خر

کلاغ نه؛ فرشته ها همگی

پَِر پَِر...

پ.ن۱: این پست ۴ سال پیش و درست ساعاتی پس از سقوط هواپیما و کشته شدنِ خبرنگارانی که امروز شهید می نامیمشان، نوشته شده است.

پ.ن۲: مطلبی را تحت عنوان کافه قبر (نگاهی به فیلم کافه قبر، نوشته و ساخته اینجانب را) که در شماره دوم مجله موسیقی ایرانیان منتشر شده است را از اینجا دانلود کنید و بخوانید.

بین سیم های سیاه، زیرِ آوار و صدا
بارشٍ خاکسترا، دریای خون زیرٍ پا
کی می تونه که بگه اینجا روزی شهر من بود؟!
لبٍ بی جون پسر، شعرِ پُرخونٍ پدر
لبریز زن های شهر، پوکه و باروت و درد
کی می تونه که بگه اینجا روزی شهر من بود؟!
خونه و سقف کجاست؟ کنج و ایوانش کو؟
میدونٍ شهر کجاست؟ برج و تندیس اش کو؟
تقدیرٍ مرد این بود، جسمٍ بی شرمٍ بلا بود!
سینما رویا(ل) کجاست؟ پپسیٍ سردش کو؟
کوچه ی خاطره هام، بوسه ی گرمت کو؟
شهر من مُرده دیگه، ای خدا شهر من کو؟!
بگو ای ابر سپید، روی ماه رسوا شه
توی بدرٍ کاملش، فالٍ مرگ پیدا شه
طالع نحس این بود، فصلٍ تاراجٍ زمین بود...

پ.ن۱: مصاحبه من با کاوه آفاق خواننده و سرپرست گروه The Ways را از با کلیلک روی سایت موسیقی 360  یا آب انار موزیک یا در مجله موسیقی ایرانیان بخوانید.

پ.ن۲: کلیپ شهر من کو؟ از گروه The Ways (کاوه آفاق) را می توانید از  اینجا  و آهنگ این ترانه را از اینجا دانلود کنید.

پ.ن۳: جشنواره بیست و ششم فیلم کوتاه تهران را هم به زعم همه ی شایعه ها مبنی بر تحریم فیلمسازان جهت شرکت در جشنواره و علی رغم تمامی پارتی بازی ها٫ باند بازی ها و کج سلیقگی هیئت داوران را نیز دیدیم.

به خاطر دارم در برنامه ای تلویزیونی که قبل از افتتاح جشنواره پخش شد٫یکی از بانیان و مسئولین برگزاری جشنواره ادعا کرد که امسال فیلم هایی را در برای شرکت در جشنواره انتخاب کردیم که به نوعی ابداع و خلاقیتی را در ساخت داشته باشند...

من به این وسیله از پشت تریبون شخصی ام اعلام می کنم که به جز ۲ الی ۳ فیلم٫ ابداعٍ شاشیدن به ساخت فیلم و سینما را به عینه در لابه لای اکثر فیلم های انتخاب شده دیدم و ضمن تشکر و خسته نباشید از شاشیدن شبانه روزی به صنعت و هنر سینما توسط دوستان برگزار کننده و هیئت داوران٫ از خداوندگارشان برای ایشان طلب استراحت می نمایم.

پ.ن۴: فیلم محاکمه در خیابان مسعودخان٫ آقای کیمیایی به اکران گذاشته شد. یحتمل جمعه این هفته برای تماشایش به سینما خواهیم رفت٫ و از تمامی دوستان دیگر دعوت می کنیم که با ما در این فیلم بینی! همسفر شوند...

علاقه مندان جهت شرکت در این اردوی فرهنگی - هنری - زیارتی - سیاحتی که توسط این تیمارستان و پرسنلش تدارک دیده شده می توانند پس از پُر کردن رضایت نامه از خانواده ی محترم٫ قدم هایشان را روی تخم چشم ما بگذارند ودر صورت تمایل بیایند دیگه...

می شه عین من، سرِ کلاسِ پرفسور هارواردی که قدِ اَکابر بارش نیست اونم توی دانشگاه خیلی آزاد نشست و آخرِ ترم قبول نشد! یا به گاج نرفت و توی کنکور سراسری هم قبول شد...

می شه تورو داشت، همه ی تورو برداشت و به تَهِ خوشبختی سفر کرد و رفت یا که در حسرت گرمی دستات و لمسِ لبهات نشست و سیگار دود کرد و بگ.ا رفت...

یا می شه عادت نکرد و نخندید به لغو امتیاز پی در پی روزنامه ها و مجلات، اون هم توی بعداز ظهر داغ ارتباطات و یا مشت ها را گره نکرد و نَمُرد برای پس گرفتن رای خودت از صندوق های صدقات!!!

می شه که روزی تو هم از پرواز نترسی و مطمئن باشی که بالاخره می رسی به مقصد، یا که خوشحال باشی و مسرور که تعداد شمار شهیدان! قربانیان سقوط نرسید به عدد صد...

می شه روزی بلند بلند خواند و نوشت و سانسور نشد از فرطِ آزادی یا برای نداشتن مجوز این حس ت.خ.م.ی رو نگیری که حتی برای خودت و طرز افکارت مازادی!

یا می شه بعضی وقت ها چشم هارو نبست و به رویا رفت!

یا می شه اصلا ضربدر پنجره ی وبلاگِ من را محکم زد و از بوی گندِ واقعیت در رفت.

پ.ن۱:

- تو چه طوری توی دانشگاه قبول شدی؟
- من به گاج رفتم! (گروه آموزشی جوکار)

اینجا، توی فوتبالِ ما یاغی ها خیلی وقته مُردن، داش ام!

 ت.خ.م هارو امثال آق شریفی توی کمیته انضباطی چند وقتی می شه که از دَم کشیدن.

اینجا چند سالیه یاغی کُشی رسم لجن آلودی شده... علی پروین ها٬ مجتبی محرمی ها٬ مهدی هاشمی نسب ها رفتن و چندتا چا.قالِ بی اصل و نصب اومدن وپروبال هیجانِ فوتبالمون بسته شده...

یه مدیر، یه خ.ا.ی.ه مال میاد بعدِ چند سال و به خاطر بستن یه مچ بند سبز گیر می ده به یه فوتبالیست یاغی یه جادوگر یه رمال توی فوتبال ت.خ.م.ا.ت.ی.ک و یِلخی ایران، اونو جلوی سی میلیون خراب می کنه و اَنگِ پولکی بودن بهش می زنه جناب انصاریِ فر آشغال! بعدترش میاد جلوی دوربین و ابروهاشو بالا میندازه و میکروفن رو اون پایین میکنه توی ک.و.ن.ش و میگه اختیار تیم دست خودمه و پرسپولیس مال خودمونه: من و عابدینی و محلوجیِ حَمال...

اما همه ما خوب می دونیم داش ام

تماشای فوتبال بی یاغی و بی جنجال... پرسپولیس بی کریمی مثل چیزی میمونه که سرِعادت ماهانه ی همه ی زنها، همش از خاطره ی مردها بیرون می مونه!!!

پرسپولیس و فوتبال بی این چیزها چه اهمیتی داره؟ مالِ هر کی باشه گورباباش، کُ.سِ نَنَش... اینجوریش روما نه می دونیم و بلدیم، نه می خواهیم...

و ما این را نیز باید بدانیم داش ام که

همانطور که زندگی اگه سیگار نداشت یه چیزی کم داشت، یا اگه وافور و تریاک نبود هوشِ ما در پی چیزی سرگردان می شد، اگه امثال علی کریمی هم توی فوتبالمون نبودند، فوتبال سیا.سی ما پی هر د.ی.و.ث.ی سرگردان می شد...

پ.ن۱: تصویر بالا مربوط به صحنه اخراج داش علی کریمی در بازی پرسپولیس - استیل آذین است که در تاریخ ۹ آبان ۸۸ در استادیوم آزادی تهران برگزار شد. اون آقاهه که اون پشت مسعود مرادی داور بازی وایستاده هم من هستم مثلا به فرض!

پ.ن۲: همیشه دوست داشتم به جای بسکتبال، فوتبال بازی می کردم تا یه روز توی زمین بازی یه گُل می زدم و بعد شور.تم رو از خوشحالی در می آوردم تا ببینم داور بازی می خواد کارتِ چه رنگی بهم نشون بده؟!

پ.ن۳: مطلب حسین صفری در همین رابطه ها را!!! از اینجا بخوانید.